Nasza mała mama ma wiele lat,
ale jest ciągle mała.
Trzymamy mamę mocno za ręce,
żeby się nie zgubiła. (…)
„Nasza mała mama” to ilustrowana książka dla dzieci małych i dużych. Na świecie żyje wiele małych mam. Spotykacie je co dzień. I znacie ich dzieci. Czy dzieci małych mam są małe?
Czy się bawią? Czy ktoś czyta im bajki na dobranoc? Poznajcie naszą małą mamę.
To bardzo osobista książka Lidii o jej głuchej mamie, ale dla mnie to poetycka, uniwersalna książka o przemijaniu, zamianie ról, kiedy to dorosłe dzieci otaczają opieką kurczącą się ze starości mamę.
To może być każda starzejąca się mama – chwilami osamotniona, nierozumiana, zamknięta w swoim świecie, rozczulająca swoją bezradnością a czasami radosna, roztańczona, zajadająca w ukryciu cukierki jak mała dziewczynka.
Kiedy patrzę na moją mamę, która od niemal roku próbuje się pozbierać po śmierci męża a mojego taty, to czuję dojmujący smutek, nie mogę się pogodzić z faktem, że moja mama, kiedyś aktywna, uprawiająca z pasją zawód lekarki kobieta, staje się znowu „naszą małą mamą” – przygarbioną, zagubioną, pogrążoną w smutku bezradną istotą. Wiemy, że to naturalny proces, ale w kontekście bliskich pogodzenie się z tym jest bardzo trudne.
Ta książka pomaga zmierzyć się z tym doświadczeniem, ja po jej przeczytaniu pękłam i podziałało to na mnie oczyszczająco.
Warstwa wizualna to abstrakcyjne, bardzo sugestywne grafiki Aleksandry Grzegorek. Rozbudzają wyobraźnię, dają dużo przestrzeni do interpretacji. Dzięki nim osobista historia autorki nabiera uniwersalności.
