Wiersze Luigiego Nacciego są poświęcone problematyce pogranicza – między wojną a pokojem, kulturą a naturą, ruchem a zakorzenieniem. Zarówno w konwencji refleksyjno-egzystencjalnej, jak i reportersko-dokumentalnej przyjmują postać mikroscen, kadrów uchwyconych podczas podróży niczym poetyckie travel writing. Spojrzenie podmiotu ma w sobie z jednej strony ostrość doświadczonego obserwatora, z drugiej – subtelny błysk kogoś, kto patrzy na rzeczywistość raczej z empatią niż znudzeniem. Autobiograficzny wymiar poezji Nacciego nie staje się przeszkodą w zrozumieniu kontekstu sytuacyjnego. Przeciwnie, wiersze sprawiają wrażenie, jakby zapraszały do środka rozprawy o współczesności – rozprawy, która radzi sobie bez wzniosłych słów i deklaracji, proponując w zamian przyglądanie się skrawkom codziennych zdarzeń. Joanna Ganobis potrafi zachować indywidualny wymiar języka poety. Z powodzeniem oddaje rytm wiersza, raz niespieszny, skupiony na wybranym szczególe, innym razem gorączkowy, zdynamizowany, przeskakujący między kolejnymi obrazami. Dzięki tym zabiegom poetyce Nacciego nie brakuje siły przekonywania, ale też unikatowego brzmienia. Jej uniwersalny, niemal globtroterski charakter świetnie wpisuje się w refleksję ekokrytyczną oraz badania spod znaku geopoetyki.
Jakub Kornhauser
LUIGI NACCI (ur. 1978) – urodził się na granicy: w Trieście, w 1978 roku. Jest poetą, pisarzem, dziennikarzem, nauczycielem i przewodnikiem po przyrodzie. Opublikował następujące tomy poetyckie: „Il poema marino di Eszter” [Poemat morski Estery] (2005), „poema disumano” [poemat odczłowieczony] (2006), „Inter nos/SS” [Między nas/SS] (2007), „Madrigale OdeSSa” [Madrygał OdeSSa] (2008), „odeSS” [odeSS], „Decimo quaderno italiano di poesia contemporanea” [Dziesiąty zeszyt włoskiej poezji współczesnej], 2010) oraz „Quel che il lampo ha da dirti” [To, co ma ci do powiedzenia błyskawica] (2025). Z 2006 roku pochodzi jego rozprawa nad poezją triesteńską drugiej połowy XX wieku „Trieste allo specchio” [Triest w lustrze]. Wiele jego tekstów było nagradzanych i tłumaczonych na inne języki. Uczestniczył w licznych festiwalach związanych z kulturą, we Włoszech i poza ich granicami, a kilku był organizatorem, m.in. festiwalu wędrowania (Festival della Viandanza). To właśnie wędrówka zajmuje go najbardziej jako człowieka i autora, z zamiłowaniem chodzi zwłaszcza po krańcach Europy, często poza wyznaczonymi szlakami. Doświadczenia takie opisał w licznych artykułach prasowych oraz czterech książkach prozatorskich: „Alzati e cammina” [Wstań i chodź] (2014); „Viandanza” [Wędrówka] (2016); „Trieste selvatica” [Dziki Triest] (2019) oraz „Non mancherò la strada” (2022; wydanie polskie „Nie zgubię drogi”, przeł. J. Ganobis, Libra PL, Rzeszów 2023). W 2021 roku zredagował autobiografię kobiety romskiej pt. „Spirito libero e sangue caldo” [Wolny duch i gorąca krew]. Prowadzi serię „Biblioteczka wędrowca” w wydawnictwie Ediciclo, a w 2024 roku wydał powieść „I dieci passi dell’addio” [Dziesięć kroków pożegnania].
JOANNA GANOBIS (ur. 1988) – tłumaczka z języka włoskiego, poetka. Absolwentka filologii włoskiej (specjalność tłumaczeniowa) na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 2012 roku pracuje jako tłumaczka i recenzentka, współpracuje również z włoskimi agencjami literackimi, by promować w Polsce twórczość uznanych pisarzy z Włoch. Na język polski przetłumaczyła utwory włoskich twórców dla dzieci, takich jak Bimba Landmann, Gabriele Clima, Rossana Bossù i Paola Vitale, Serenella Quarello i Alessio Alcini, a także dla dorosłych, m.in. papieża Franciszka, profesora neurobiologii roślin Stefano Mancuso czy dziennikarki i przyrodniczki Franceski Buoninconti. Jako poetka uzyskała nagrody i wyróżnienia w ogólnopolskich konkursach poetyckich. Współtworzy Strefę Exodus w Chybiu organizującą spotkania literackie z twórcami ze Śląska Cieszyńskiego i całej Polski.
